Shotgun

“The name is Shotgun and I want a shot of patrón, pour one for yourself as well”. Wacht. Zei hij dat zijn naam Shotgun is? En wat bestelde hij? Oke focus: Patrón. Waar staat de tequila ook alweer? Is het slim om shots te doen met een man die Shotgun heet? Kom op, wees geen mietje ter Denge.

“Shorty, what brings you up here? You sure as hell didn’t come here to play basketball!”.[1]

Shotgun en ik beginnen na de tequila een gesprek over Nederland en wat ik eigenlijk voor een maand in Amerika doe (“it’s a total escape, sir”). Shotgun vertelt luchtig dat hij net een week uit de gevangenis is voor mishandeling. Self-defence. Uiteráárd. Hij viert zijn freedom door met zijn Harley door Colorado te rijden. Al mijn aandacht is volledig op hem gericht. De andere gasten verdwijnen langzaam maar zeker naar de achtergrond. Helaas voor hen én voor mijn inkomsten die avond.

Zijn ouders emigreerden jaren geleden van Puerto Rico naar Amerika. Ze hadden niets meer dan een koffer vol kleding en misschien honderd dollar. Toch waren ze hoopvol. Banen werden gevonden. Slopende uren zorgden voor voedsel op tafel en een klein appartement in Chicago. In de daaropvolgende jaren had Shotgun – naast school – meerdere bijbaantjes. Hij maaide gras, bracht kranten rond en dacht zo dé formule voor succes en geluk gevonden te hebben. Als hij maar een goede opleiding deed, mensen eerlijk behandelde en harder werkte dan wie dan ook, dan zou alles in zijn leven goedkomen. Toen hij opgroeide en zijn carrière startte (‘swimming the sharks in the financial sector baby’) hanteerde hij dezelfde succes- en geluk formule. Hij voelde zich jarenlang ‘reasonably happy’.

De crisis van 2008 sloeg toe en het leven werd overweldigend. De constante veranderingen, ontslagen, de snelheid van het leven. Shotgun just couldn’t keep up. Hij voelde zich in de steek gelaten door zijn formule voor succes en geluk. Hard werken en ‘alles goed doen’ werkte niet meer. Nu was hij hier in deze bar, vers uit de gevangenis, geen huis, geen baan, geen toekomstplannen. “Mrs. Netherlands, please pour me another one, take one for yourself and wipe that look of your face. I’m fine”.

Die avond leerde ik dat er geen formule is voor het leven. Een perfecte baan, een huis, een eigen bedrijf of een partner vormen een illusie voor ons brein om structuur aan te brengen in een leven dat structuurloos is. Dus sla deze les ergens op, drink goede tequila en ga vanaf nu maar gewoon mee met de chaos. Het leven is zo slecht nog niet. Cheers!

Shotgun, if you’re reading this. You still owe me 37,- dollars not including tip.

Eva ter Denge, Trainee Regio Twente

 

[1] De schrijfster is 1.83m (ofwel 6 feet something).

Onze website maakt gebruik van cookies. Klik hier voor informatie over ons cookiebeleid en privacy statement. Accepteer om toestemming te geven voor het plaatsen van cookies.Accepteer cookies